آیین واجیشت گهنبار، آیینی است که پیش از سپیدهدم نخستین روز از چهرهی
گهنبار در جایگاه یزشنگاه یا یشتخانه آتشکده برگزار میشود. این آیین
توسط موبدی که دارای مقام زوت (بالاترین موبد برگزار کننده آیین های دینی و
والاترین جایگاه آیینی در دسته بندی هشت گانه موبدان باشنده در آیین های
دینی) است، برگزار میشود. آیین واج یشت با سرودن ۷۲ هات یسنا توسط موبد
زوت به همراهی موبد دیگری در مقام راسپی انجام میپذیرد.این آیین یسنا
خوانی توسط موبد زوت و
به همراهی موبد راسپی، به یزشنخوانی نامور میباشد.
در هنگام انجام یزشنخوانی، موبد زوت اقدام به کوبیدن ساقههای گیاه هوم
همراه با آب در هاون میکند و شربت پراهوم را فراهم میآورد. این شربت در
ظرفهای کوچکی ریخته میشود و برای آشامیدن در اختیار باشندگان در این آئین
دینی گذارده میشود. در پایان مراسم واجیشت گهنبار، نخستین روز از چهره
گهنبار آغاز میشود.
هر كرده(:بخش) از يسنا كه در طی مراسم واج
یشت خوانده ميشود، موبد با دستهاي فلزي بر هاون ميكوبد، بر چهارسوي
بيروني هاوني فلزي و كوچك. دست چپش را بر روي «برسم» گذاشته و با دست راست،
دسته را به هاون ميكوبد.
به گفتهي موبد فيروزگري، نواختن دسته بر
چهارسوي بيروني هاون نيز يك نماد است، با اين كار، خواستار گسترش انرژيهاي
مثبت و نيكيها به چهارسوي گيتي، به سراسر جهان، ميشويم.
برسم نيز
دستهاي بههمپيوسته از شاخههاي انار است كه همبستگي، پيوند و همازوري را
يادآوري ميكند و به گفتهي موبد فيروزگري برسم به من و تو ميگويد، پيروز
ميدان زندگي كساني هستند كه باهم و در كنار همند، همچون اين شاخههاي
بههم پيوسته.
با دميدن آفتاب، يسناخواني پايان مييابد. دميدن آفتاب،
نشان از آغاز چهرهي گهنبار است. هر چهره، پنج روز است. با دميدن آفتاب،
موبدان گرد سفرهاي ديگر جمع ميشوند و اوستا و گهنبار ميخوانند.
باز
هم سفرهاي سپيد كه بر آن شاخههاي هميشه سبز سرو و مورد، نهادهاند،
كاسهاي آب، سيني بزرگي از لرك(:هفتگون ميوهي خشك شده) و ديگر آفريدههاي
نيك اهورايي كه هريك نمادي از امشاسپندان هستند.
برای دیدن فرتورهای این آیین دینی به پیوند زیر بروید :
You can see more photos of this ceremony from this link :
http://www.amordadnews.com/neveshtehNamyesh.aspx?NId=8658 To know more about Gahanbar ceremony go to this link :
https://www.facebook.com/notes/dastur-drjivanji-jamshedji-modi-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D9%88%D8%B1-%D8%AC%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AC%DB%8C-%D9%85%D9%8F%D8%AF%DB%8C/the-gahambar-ceremony/369383503143286
نامهاي
از مانكجي هاتريا به تاريخ ١٢٧٨ مهي در دست هست. او اين نامه را، زماني كه
در ايران بهسر ميبُرد، به ناصرالدينشاه قاجار مينويسد و از او اجازهي
بازسازي دخمهاي را ميخواهد كه آثار آن در كوه بيبي شهربانو به جاي
مانده است. شاه با درخواست مانكجي موافقت ميكند و از آن پس زرتشتيان
تهران، درگذشتگان خود را به دخمهي بازسازي شدهي كوه شهربانو ميسپارند.